back

त्यो बेला : ट्रेकिङ भनेपछि जन्ती गएजस्तो …

Kumari bank ad

पुराना पर्यटन ब्यबसायी एवं नेपाल पर्यटन बोर्डका सदस्य कृष्णकुमार अर्यालसंग अर्थतन्त्रका लागि रामेश्वर कार्कीले गरेको कुराकानीको सम्पादित अंश …

पर्यटनका कृष्ण दाई ! कति भयो पर्यटनमा लाग्नु भएको ?

म त्यतिबेला प्रत्येक्ष पर्यटनमा काम गर्छु भनेर आएको होईन । २०३२ सालमा एउटा अडिट फर्र्ममा काम सुरु गरेँ । शंकर होटलको १० बर्षको कर छुट सिद्धिन लागेको पुरानो हिसाव व्यवस्थापन गर्न फर्मलाई जिम्मा दिएको रहेछ । अडिटरको सहयोगीको रुपमा शंकर होटेलको अडिटको कामबाट मैले बुझ्न थालेको हुँ । हामीले ज्याठाको हिमालयन भ्यू होटलको फ्रन्टमा एउटा कोठामा अफिस राखेर अडिटको काम गर्दा अप्रत्यक्ष बुझ्न थालें ।

उबेलामा अहिले जस्तो होटलहरु थिएन, ट्रेकिङ ट्रावल कम्पनीहरु थिएन । त्यो अवस्थामा धेरै (एफाईटी) आफैँ आउने, ट्रेकिङ जान्छु, घुम्न जान्छु भनेर गाडी खोज्ने, त्यहीँको रिसेप्सनसँग आएर सहयोग माग्ने देख्दा त्यहीँबाट मेरो पर्यटक र व्यवसायीसंग संगत भयो ।

त्यतिखेर अहिले जस्तो कम्युनिकेशन थिएन । ३–४ महिना अगाडि पठाएको चिठिको आधारमा होटल बुकिङ हुन्थ्यो । बुक गर्नेलाई बुक भएको सूचना पाएको हुन्थ्यो कि हुँदैनथ्यो तर एयरपोर्टबाट उ गाडी लिएरै आउँथ्यो ।

विश्वासमा काम हुन्थ्यो । दोहोरो संवाद हुँदैनथ्यो । मेरो पुरानो साथि राजु भन्ने ज्वालामान श्रेष्ठले फोर सिजन ट्रेकिङ खोल्नुभयो । ४४ साल असोज २४ गते अहिले पनि याद छ, उहाँले मलाई पनि संलग्न गराउनुभयो र मैले प्रत्येक्ष रुपमा पर्यटन क्षेत्रमा पाईला टेकें ।

राजनीति समाजसेवा भित्रैदेखिको जिजिविसा भएको हुनाले फोर सिजन टे«किङ खुलिसकेपछि त्यसको छाता संगठन टानको विभिन्न कामर्यक्रमहरुमा म प्रत्येक्ष रुपमा सहभागि हुन थालें । त्यसपछि साथिभाईहरु पनि चिन्न थालियो । त्यतिबेलै टानले फुटबल प्रतियोगिता आयोजना ग¥यो । व्यवस्थापनमा कमी हुँदा टानलाई २५ लाख ऋण लाग्यो । त्यही बेला चुनावको बर्ष भएकाले संस्था डुबाउनेलाई राख्न हुँदैन भनेर आवाज उठ्यो । छाडिदिए पनि । त्यसपछि जेवि सिंहको नेतृत्वमा चुनावको माहोल बन्यो । २–३ वटा पद (अध्यक्ष, उपाध्यक्ष र सदस्य)मा मात्र चुनाव भयो । त्यतिबेला म सहसचिव निर्विरोध भएँ ।

मैले विधिपुर्वक टानको २ बर्ष काम गरेँ । २५ लाखको ऋण नेपाल एयरलाइन्सले त्यतिबेला बाहिर मार्केटिङ गर्न जानेलाई दिने गरेको १८ वटा टिकट अघोषित रुपमा बिक्रि गर्यौं । टान ल्होसार गरेर फण्ड राईजिङ गरेर पैसा तिर्यौं । त्यस पछि म कोषाध्यक्ष निर्विरोध भएँ । दास्रो कार्यकाल सक्किसकेपछि महासचिवको उममेद्वार थिएँ । पार्टीले त्यता भन्दा पनि काठमाडौंको पार्टी काममा बोलायो । मैले महासचिव नभई आफ्नो व्यवसाय गर्दै पार्टीकाममा लागें ।

त्यतिबेला सरकारले विदेशी राजदुतहरुलाई देश दर्शन गराउने भनेर ठुलो पैसा राखेको रहेछ । नेकपा एमालेको नौ महिने शासनकालमा भीम रावल त्येतिखेर पर्यटन राज्यमन्त्री हुनुहुन्थ्यो । टानमा पर्यटन विभाग नै खडा गरेर उहाँमार्फत खप्तड र रारामा राजदुतहरुलाई लिएर गयौँ । प्रत्यक्ष करिव तीन दशक पर्यटन क्षेत्रमा लागें  र अहिले पनि निरन्तर छु ।

सुरुवामा कस्तो थियो, व्यवसायीहरु कति थिए ?

त्यतिबेला त एकदमै राम्रो थियो । मैले ट्रेकिङ गर्दा ०४८ र ०५० मा दर्ता भएको ट्रेकिङ ११० वटा । होटलहरु पनि कम थिए । त्यो बेला व्यापार चाहीँ मज्जा सँग हुन्थ्यो । हामी सन्तुष्ट थियौँ । अहिले जस्तो अस्वस्थ पनि थिएन । धेरै मान्छे ट्रेकिङ पनि गर्दैनथे ।

त्यतिबेलाको कुरा गर्दा एउटा अचम्मको कुरो यो जेनेरेसनलाई बतायो भने छक्कै पर्न सक्छ । उबेलाको ठुलो कम्युनिकेशन भनेको पोष्ट बक्स थियो । पोष्ट बक्स लिन पाईयो भने ठुलै कुरा जितेको जस्तो हुन्थ्यो । त्यो त कुरा गरी साध्य छैन । त्यो पोष्ट बक्स लिनको लागि अघिल्लो दिनै जान्थ्यौ । बिहान देखिको यता १२ बजे हाल्छ भन्यो हामी ४–५ चोटी जिपिओ गोश्वारा हुलाकमा गएर चाल्चा खोलेर चिठी हाल्यो कि भनेर हेथ्यौँ ।

अनि ट्रेकिङ जाने भनेपछि यति रमाईलो हुन्थ्यो कि कुनै जन्ती गएजस्तो रमाईलो । दुईजना मान्छे भयो भने गाईड, कुक, पोटरहरु लस्कर लागेर हिड्न २ जना मान्छेको पछाडी १०–१२ जना मान्छे हुन्थे ।

अहिले त्यत्तिको चार्म म ट्रेकिङमा देख्दिन । परिवर्तन भयो । मोटरबाटो मात्र होईन जता ततै होटलहरु खुलेका छन् । पहिले ट्रेकिङ गएर आउँदा अलिकति बास आएन भने ट्रेकिङ गको हो कि होईन भन्ने हुन्थ्यो । अहिले त तपाई जहाँ जानुस् हट वाटर, सावर । हुन त समय काल परिस्थितिले यसलाई उन्नत गरेको कुरो हो, त्यसलाई हामीले आत्मसात गर्नुपर्छ ।

अर्को कुरा कोहि ट्रेकिङ व्यवसायीले कुनै दिन टाई लायो भने तपाईहरु अब ट्रावल तिर लाग्न थाल्नु भयो कि के हो भनेर सोध्थे । ट्रेकिङवालाले चाहीँ मोटा मोटा ज्याकेट लाउन पर्ने बढी कपडा लगाउन पर्ने भएकाले टाई सुट चाहीँ लगाउँदैन कि भन्ने थियो ।

ट्रेकिङ पेशा भनेको पर्दा जे पनि गर्नु पर्छ । भारी पनि बोक्नु पर्छ, लगेज पनि बोक्नु पर्छ, खैरेको डोको बोक्दा तल माथि गर्नु पर्दा टाई सुट लगाएर त मिल्दैन ।

अहिले हातमा स्मार्ट फोन, अनलाईनमा बसेर अहिल्यै क्लाईन्टसँग कुरा गर्न सकिन्छ । कति सुविधा छ । हिजो जिरीसम्म एभरेष्टको ट्रेकिङ पठायो भने २८ दिनको ट्रेकिङ हुन्थ्यो । पुरानो बसपार्कबाट जिरीसम्म हालिदिएपछि ऊ आइटनरी अनुसार आज यहाँ पुग्यो, भोली यहाँ पुग्छ, पर्सि उहाँ पुग्छ भनेर दिन गन्ति गर्न बाहेक हामीसँग अरु सूचनाको विकल्प थिएन । ट्रेकिङ गएको मान्छे फर्केर आईसकेपछि बल्ल हाम्रो क्लाईन्ट फर्केर आएछ भन्ने हुन्थ्यो । अहिले त एभरेष्ट बेस क्याम्प मै बसेर कुरा गर्न सकिन्छ । कति त स्याटेलाईटको कारणले गर्दा ल है म त चढेँ भनेर खवर गर्न सक्छन् ।

ट्रेकिङको क्रममा कहाँ कहाँ पुग्नु भयो नेपालको ?

म अन्नपुर्ण बेसक्याम्प, लाङटाङ लगाएत पपुलर सबै ट्रेकिङतिरको अनुभव प्राप्त गरेको छु ।

पहिला र अहिले गाउँमा के फरक छ ?

अन्नपुर्ण एरिया पहिल्यैदेखि नै लाहुर गएर आएका मान्छेहरु बस्ने भएकाले अलिकति सफा थियो । तर अहिले त धेरै नै विकास भयो एभरेष्ट । एभरेष्टको माथिसम्म जाँदा सावर पाइन्छ । यहाँबाट लुक्ला, लुक्लाबाट पोटर लिएर हिँडेर जाँदा, टी हाउस बस्दा नाम्चेमा त जहाँ पनि काठमाण्डौँको फाईभ स्टार, फोर स्टार सरहका होटलहरु छन् । सफा त्यत्तिकै छ ।

अचम्मको कुरा त त्यहाँ बत्ति छ, तारहरु कहिँ पनि देखिन्न । तारहरुले त्यहाँको वातावरणलाई असर गर्छ भनेर त्यहाँका व्यवसायिहरुले अन्डर ग्राउन्ड गरेका छन् । फरक त धेरै नै भईसकेको छ, हिजोको अवस्था र आजको अवस्थामा । पहिला जस्तो ट्रेकिङ लिनलाई गह्रो छ ।

ऊ बेलाका रमाईला अनुभवहरु बताउनुस न ?

ट्रेकिङमा हरेक चोटी जाँदा नयाँ चिज देख्न पाइन्थ्यो । गाउँले परिवेश थियो । सबै मान्छे सोझा सिधा थिए । विदेशिहरु सित जाँदा मैले पनि अनुभव गरेँ । मान्छेहरु डोकोले छोपेको हुन्थ्यो पछाडिपट्टि ढाडमा एउटा लुगा पनि हुँदैनथ्यो । काम गरिराखेको छ, त्यत्रो भारी बोकिराखेको छ, तर पनि अनुहारमा निश्चल हाँसो हुन्छ । मानौं उसलाई केहिपनि अप्ठयारो छैन । संसारको सबभन्दा सुखि मान्छे उही हो भन्ने खालको फिलिङ दिन्थ्यो उसको अनुहारले । तर अहिले फकर परिवेशले, द्वन्दकले हामी एक आपसमा अविश्वासको खाडलले त्यो कमी भएको हो कि भन्ने लाग्छ ।

अहिले पनि कति ठाउँमा त नेपाली संस्कार कायमै छ । अतिथि देवोः भवः भनेर भगवान् सरह मान्ने जुन परम्परा थियो त्यो हराउँदै गएको छ । अहिले ठाउँ ठाउँमा पैसाले व्यवसायिकरण अलि बढी भएको हो कि भन्ने लाग्छ । पहिला त्यस्तो थिएन । सबैले सहयोग गर्ने स्वागत गर्ने आफ्नो तरिकाले कम्तिमा केही नभएपनि हात हल्लाएर भएपनि स्वागत गर्ने चलन थियो । त्यतिबेलाको त्यो नेपालीपन विदेशिले अब कहिल्यै देख्नै सक्दैन ।

सबैचिज पैसामा वा स्वार्थमा लेनदेन हुने ठाउँबाट आएका मान्छे हाम्रो यहाँ बाटोमा हिँड्दा पनि हाँस्ने बोल्ने, अलि उमेर भएको मान्छेलाई दाजु, आमा बुबा भन्ने कुराले उनीहरु धेरै नै प्रभावित हुन्थे । हामीले कुरा गरेको देख्दा ओहो तँ त कति पपुलर रहेछस् । तँलाई त सबैले चिन्छन् भन्थे । तर हामीले चिनेर गफ गरेको होईन । हाम्रो संस्कार, संस्कृति नै आफु भन्दा सिनिएर मान्छेलाई दाजु, बुबा आमा भन्ने हालखबर सोध्ने, धेरै बर्ष अघि देखिको साथिभाई भेटेर गफ गरेको जस्तो देख्दा प्रत्येक विदेशी छक्क पथ्र्यो । त्यो आत्मियता अहिले चाहीँ कता कता अलि खल्बलिएको हो कि जस्तो लाग्छ ।

अहिले धेरै ठाउँमा बाटाहरु गए, कति ठाउँ त अहिलेका ट्रेकिङका पेसामा लागेका मान्छेले चिन्दैनन् । किनकि त्यो गाउँबाट हिड्नै छोडियो । जति भने नि उतिबेलाको जस्तो रमाईलोपन अहिले छैन ।

त्यतिबेला पर्यटनमा लाग्दा भोग्नुपरेका केही यस्तो दुःखहरु ?

पर्यटन त्यतिबेला पनि प्रिपेड व्यवसाय हो । क्लाईन्टसँग पैसा पहिला लिएर सर्भिस दिने पेशा हो । खल्तिमा टन्न पैसा भईसकेपछि जाने हो । गाईडहरुले चाहीँ मज्जाले कम्पनी को साहुजी बनेर खर्च गथ्र्ये । जाने खाने, पिउने पिलाउने मात्रै हैन, अन्तिम दिन त्यस्तै पर्यो १५–२० जना हुँदा खसी नै ढाल्ने र रातभरि नाच्ने गाउने मादल बजाउने हुन्थ्यो । ट्रेकिङ जाँदा मादल बोकेरै गएको हुन्थ्यो । भोलिदेखि ट्रेकिङ सकिन्छ भन्ने भएपछि आज रमाईलो गरौं भनेपछि विदेशिहरु पनि नाच्थे । त्यसकारण आत्मियता थियो ।

पैसा हुन्थ्यो, हिड्नलाई दुःख त मान्न हुदैनथ्यो, पेसा नै यही भएपछि । म भारी बाक्ने पेसा लिग्छु भनेपछि भारी बोक्नलाई दुःख भयो भन्ने होईन । ट्रेकिङमा दुःख भनेको एकछिनमा बिर्सिने खालको हो । कहिले कहीँ अकस्मात मौसम परिवर्तनले दुःख हुन सक्छ । ट्रेकिङमा म कमै गएकाले मैले चाहीँ यस्तो दुस्ख बेहोरेको छैन । साथिहरुले दुःख भयो भनेर कहिले काहीँ भन्ने गर्थे ।

त्यो बेला र यो बेला ठ्याक्कै देखिने गरी भएका परिवर्तन के के जस्तो लाग्छ ?

सञ्चारका सुविधा, ट्रान्सपोर्टका सुविधाहरु, ठाउँमा अब टेन्ट टाँग्नु पर्दैन । त्यतिबेला हामी स्टोभ लिएर जान्थ्यौँ । अहिले सुन्यो भनेदेखि ए त्यस्तो थियो ? भन्ने एकादेशको कथा मात्र बन्छ । अब ट्रेकिङ जाँदा डोको बोकेको देखिँदैन । सबैले ठुला ठुला डबल ब्याकहरु बोकेका हुन्छन् ।

सुरुमा जागिर गरें भन्नु भयो, कुन पदमा बसेर काम गर्नुभयो ?

मैले कलम चलाउन जानेको भएर अफिसको चाहीँ सबै एकाउन्ट, म्यानेजमेन्ट सबै हेर्थेँ । त्यस्तो पद भन्ने खास थिएन ।

यो यो बिचमा के उपलब्धि भए ?

मैले सबैभन्दा ठुलो उपलब्धि आत्म सन्तुष्टि पाएँ । आज म जे छु, जस्ले मलाई चिन्छ, बुझ्छ, त्यो मेरो पर्यटनको बाईप्रोडक्ट हो । ति मैले पर्यटनबाट आर्जन गरेका सम्पत्ति  हुन् ।

पर्यटन क्षेत्रमा लागेर म यस्तो हुन्छु, यसो गर्छु भन्ने केही थियो ?

सिर्फ मलाई पाएको जिम्मेवारी इमान्दारी पुर्वक पुरा गर्नुपर्छ भन्ने मान्यता बोकेर हिँडेँ । यो ठाउँमा पुग्छु यसो गर्छु भन्ने मैले कहिल्यै पनि सोचिन । धेरै साथिभाईले भन्छन् तपाईसँग मनको इच्छा नभएको मान्छे भनेर । मनको ईच्छा त छ, म यहाँँबाट यसो गर्छु, यो मान्छेलाई छड्के हान्छु र घर्लप्प लडाएर म त्यहाँ पुग्छु भन्ने मानसिकता ममा छैन । म त्यो खालकै होईन । म जहाँ छु त्यहीँ सन्तुष्ट छु । कृष्णजी कतिको पैसा कमाउनुभयो भन्छन् । मैले भन्छु अरबपतिले पनि कमाएर लैजाने होईन । त्यसकारण मैले पैसा होईन मलामी कमाउने काम गरेको छु ।

कस्ता कस्ता मान्छेसँग संगत गर्नुभयो ?

नराम्रा मान्छेको कुरा किन गर्नु, धेरै राम्रा मान्छेको संगत गरें र म पनि राम्रो भएँ ।

पर्यटनमा ३० बर्षे लामो दौड र अझै पनि निरन्तर हुनुहुन्छ, परिवारका सदस्य कोही छन् तपाईको पेशामा सघाउने ?

छोरा अंकितले इन्भारमेन्टल साइन्स एण्ड नेचुरल रिसोर्सेजमा डिग्री सिध्यायो । उसले पनि म यहि पेसामा लाग्छु भन्यो । अहिले मैले उसको लागि कम्पनीहरु खडा गरिदिएको छु । मेरा अनुभव मात्र शेयर गर्ने हो काम उ आफैले गर्न सक्छ । एउटा कर्पोरेट हाउस जस्तो ठुलो कम्पनी बनाएर उसको मातहतमा जिम्मा दिएका छौं ।

त्यसमा मेरो पनि शेयर छ । हाम्रो फेमेली भित्रको सबैलाई त्यहाँ राखेर अर्गनाईजेसन चलाउने योजना छ । म पछिको जेनेरेसनमा सबैभन्दा जेठो मेरो छोरा परेकाले उसैलाई हामीले प्रमुख बनाका छौँ । कर्पोरेट हाउसको रुपमा धाम इनिसेटिभ स्थापना गरिएको छ । धाम ट्रावल एण्ड एडभान्चर । ककनिमा धाम रिट्रिट खोल्ने तयारी छ । धाम रिसर्च इस्टिच्यूट, सामाजिक सेवाका लागि इको भिलेज नेटवर्क भनेर एउटा सामाजिक संस्था छ । धाम स्कुल अफ टुरिजम् बनाएर जनशक्ती उत्पादन गर्ने योजना छ । दिर्घकालिन लक्ष्यको रुपमा माईक्रो फाईनान्स सञ्चालन गर्ने योजना छ ।

मैले हिजोको आफ्नो अनुभवहरुलाई शेयर गर्दै प्रसासन, ऐन, नियम, विनियम हेर्छु अरु छोराले गरिराखेको छ । बैशाखदेखि यसको काम शुरु हुन्छ । यसको इनिसियल काम भईरहेको छ ।

भर्खरै नेपाल पर्यटन बोर्डको सदस्य हुनु भयो, कस्तो रह्यो तपाईको सुरुको चरण ?

म निजि क्षेत्रको प्रतिनिधित्व हुँ । निजि क्षेत्र जुन उद्देश्य लिएर टुरिजम् बोर्डमा आएको छ त्यसमा प्रमुख भुमिका हुन्छ । यो कुरा तल माथि हुन दिन्न है भन्ने खालको म्यासेज दिएको छु ।

तपाई जानु भन्दा अगाडी के सोच्नु भको थियो पर्यटन बोर्डमा ?

ट्रान्सपरेन्सी हुनुपर्छ । संसारले मागेको यही हो । यो निजि क्षेत्रको नेतृत्वमा भएको संस्था भएकाले यसलाई अपनत्व गर्ने खालको संस्था बनाउनु पर्छ । स्थापना कालमा टानमा हुँदाखेरी टुरिजम बोर्ड स्थापना गर्नुपर्छ भनेर २/४ ओटा मिटिङमा जाने मैका पाएको नाताले यसको मुख्य उद्देश्य नेपालको पर्यटनको प्रवद्र्धन र बजारिकरण गर्न र आफ्नो गन्तव्यलाई सहि दिशा तर्फ पछ्याउनुपर्छ ।

कस्तो हुनु पर्छ पर्यटन बोर्ड ?

कार्यकारी अधिकार सम्पन्न निकाय हो । यहाँ टिप्पणी नउठोस्, झन्झट नउठोस् प्रशासनिक झन्झटहरु टेबुलका टेबुल सर्दै जाने खालको नहोस्, त्यसले चुस्त दुरुस्त गरोस् भन्ने हो । करिब सेमि व्यवसायिक संस्था जस्तो परिकल्पना गरेर स्थापना गरेको हो ।

म बोर्डमा ३ बर्षको लागि गएको छु । त्यतिन्जेलसम्म त्यो सुरुको जुन लेटर एण्ड स्प्रिड छ त्यसलाई स्टाबलिस गर्ने हो । यस अघि दुई जना मात्र हुनुहुन्थ्यो निजी क्षेत्रका । उहाँहरुले सिइओ ल्याईदिनु भयो । उहाँहरुले ठुलो योगदान पुर्याउनुभको छ टुरिजमको लागि । कत्ति लड्नु भयो होला त्यहाँ कत्ति दबाब आयो होला त्यो त हामीले महसुस मात्र गर्ने कुरो हो । अब हामी दुई जना थपिएका छौँ । पाँच जना निजी क्षेत्रका र सिइओ हुँदा ११ जनाको बोर्डमा ६ जना वहुमत भएको अवस्था छ । अब हामीले जुन उद्देश्यका साथ दर्ता भएको थियो त्यो उद्देश्यमै दैडाउनुपर्छ । यसपालिको बजेट असार भित्र सक्याएर साउनदेखि काम गर्ने भनेर लागेका छौँ । यसपाली निजी क्षेत्रको बहुमत भएको कारणले आफ्नो पनि काम देखाउनुपर्छ । यो त हाम्रो पनि चुनौति हो ।

पार्दर्शिताको कुरा भयो कसरी काम गर्दा पारदर्शी होला ?

अहिले सबै आईटिको जमना हो । बजेट, खर्च, ईभेन्ट, कार्य प्रगति यति सबै वेभमा राखिदिने । अर्को कुरा निजी क्षेत्रलाई समय समयमा सुसूचित गरेर हामी यसो गर्दैछौँ तपाईहरुको राय के छ भनेर सोध्ने, सुझाव माग्ने यसका लागि टान, नाटा, हान, एनएमए, सोट्टो-नेपाल, नारा, होमस्टे  जस्ता छाता संगठनहरुको प्रतिनिधित्व गराएर पारदर्शी ढंगले उनीहरुसँग पनि फिडब्याक लिएर काम गर्यो भने मलाई लाग्छ सबै सन्तुष्ट हुन्छन् ।

२ बैशाख २०७३ / ११:५२:४६  

वि.सं.२०७३ वैशाख २ बिहीवार १२:२६ मा प्रकाशित

You can share this post!

माओवादीलाई उपयोग गर्ने कल्पना नगर्दा हुन्छ : प्रधानमन्त्री   

माओवादीलाई उपयोग गर्ने कल्पना नगर्दा हुन्छ : प्रधानमन्त्री   

वि.सं.२०८० फागुन २१ सोमवार १६:१८

काठमाडौँ, २१ फागुन : प्रधानमन्त्री पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’ले माओवादीलाई कसैले...

दूध बिक्री नभएपछि दैनिक ४२ लाख घाटा बेहोर्दै किसान   

दूध बिक्री नभएपछि दैनिक ४२ लाख घाटा बेहोर्दै किसान   

वि.सं.२०८० फागुन २१ सोमवार १५:५०

चितवन, २१ फागुनः दूध बिक्री घटेपछि जिल्लाका दुग्ध उत्पादक किसानहरुले...

प्रहरीमा उजुरी र गुनासो गर्न क्युआर कोड प्रयोगमा   

प्रहरीमा उजुरी र गुनासो गर्न क्युआर कोड प्रयोगमा   

वि.सं.२०८० फागुन २१ सोमवार १५:०४

गोरखा, २१ फागुन : जिल्ला प्रहरी कार्यालयले प्रहरीलाई उजुरी गर्न...

विद्यालयलाई प्रविधिमैत्री बनाउन वडा कार्यालयबाट ल्यापटप हस्तान्तरण  

विद्यालयलाई प्रविधिमैत्री बनाउन वडा कार्यालयबाट ल्यापटप हस्तान्तरण  

वि.सं.२०८० फागुन २१ सोमवार १४:५८

बलेवा (बागलुङ), २१ फागुन : बागलुङको जैमिनी नगरपालिका–१ को वडा...

अमेरिका–बेलायत पुग्छ धराने खुकुरी   

अमेरिका–बेलायत पुग्छ धराने खुकुरी   

वि.सं.२०८० फागुन २१ सोमवार १४:५३

सङ्गीता राई धरान (सुनसरी), २१ फागुन : एउटा उखान छ,...

मेरिना इम्पेक्सले पायो ‘बेष्ट टेलरिङ अवार्ड, २०८०’

मेरिना इम्पेक्सले पायो ‘बेष्ट टेलरिङ अवार्ड, २०८०’

वि.सं.२०८० फागुन २१ सोमवार १४:१४

काठमाडौ । मेरिना इम्पेक्सले यस बर्षको बेष्ट टेलरिङ अवार्ड पाएको...